cmentarz żołnierzy armii polskiej na westerplatte

Gdybyśmy natknęli się w lesie na kopiec o długości sześciu stóp i szerokości trzech stóp, z ziemią ułożoną w piramidę, ogarnęłaby nas ponura atmosfera, a głos w nas powiedziałby: „Tu ktoś jest pochowany”. To jest architektura. — Adolf Loos Cmentarz został pomyślany jako hortus conclusus – zamknięty ogród, kontemplacyjne schronienie odcięte od hałasu, ruchu ulicznego i portu. Prosty, surowy cmentarz ogrodowy z ziemnymi grobami i ceglanymi piwnicami przypomina te zbudowane przez towarzyszy poległych w 1939 roku. Oddaje cześć zarówno polskim żołnierzom, jak i całej jednostce, która broniła Westerplatte. Wnętrze ogrodu (Sacrum) jest oddzielone od zewnętrznej części (Profanum) murem: zamkniętym dla świata, ale lekko uniesionym, aby zasugerować jego ukrytą obecność. Elewacja respektuje niezmienioną topografię pola bitwy z 1939 roku. Ocalałe drzewa, cisi świadkowie obrony, rzucają cienie na mur cmentarza, stając się strażnikami pamięci. W centrum stoi krzyż kapitana Dąbrowskiego, ustawiony zgodnie z wschodem słońca 1 września – momentem rozpoczęcia II wojny światowej.